خبرنگاری همیشه به عنوان حرفه ای مطرح بوده که با تنیدگی زیادی همراه است. درگیری زیاد با کار و اشتغالات فاعلی می تواند عامل تنیدگی خبرنگاران باشد که هم برای افراد و هم برای سازمان نتایج منفی در بر خواهد داشت در این راستا برنامه مدیریت تنیدگی لرن یک مداخله کامل محسوب شده و می تواند از فزون کاری خبرنگاران جلوگیری کند لذا این پژوهش به بررسی اثربخشی آموزش مدیریت چندوجهی تنیدگی در فزون کاری خبرنگاران دارای تنیدگی شغلی در غالب طرح پژوهشی شبه آزمایشی (پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه) پرداخته است. نمونه مورد نظر متشکل از 30 نفر خبرنگاران پر تنیدگی داوطلب از خبرنگاران خبرگزاری فارس شهر تهران انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه گواه (15 نفر) قرار گرفتند. جلسات طی 18 جلسة 90 دقیقه ای و به صورت هفتگی اجرا شد و آزمودنی ها به پرسش نامه فزون کاری (WART) پاسخ دادند. نتایج نشان داد که آموزش مدیریت چندوجهی تنیدگی لرن به صورت معناداری روی فزون کاری تأثیر دارد (01/0p<). همچنین بین گروه آزمایش و گروه گواه در نمرات حاصل از خودکارآمدی، گرایش های اجباری، مهار و ارتباطات ضعیف/ خودجذبی تفاوت معناداری به لحاظ آماری وجود دارد (01/0p<). بنابراین برنامه آموزشی مدیریت چندوجهی تنیدگی می تواند با توانش جرأت ورزی برای نپذیرفتن تقاضای شغلی خارج از توان خود، اصلاح باورها، شناخت ها و بازخوردهای نادرست، احساس تسلط بیشتر بر محیط و یافتن حمایت های اجتماعی شاخصه های فوق را بهبود ببخشد.

زمینه: پژوهش ها نشان می دهد تنیدگی های شغلی در دراز مدت به فرسودگی شغلی و فزون کاری منتهی می شود. به همین دلیل است که امروزه توجه به محیط های شغلی و شرایط کار کارکنان امری است که به منظور حفظ سلامت و بهداشت کارکنان مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین آیا آموزش مدیریت چندوجهی تنیدگی می تواند بر فزون کاری و فرسودگی شغلی کارکنان اثر بگذارد؟ هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مدیریت چندوجهی تنیدگی لرن ( بارلو و همکاران، 2001) بر فزون کاری و فرسودگی شغلی کارکنان شرکت داروسازی انجام گرفت. روش: روش پژوهش شبه آزمایشی (پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه) بود که از میان کارکنان داوطلب، 30 نفر به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. برنامه چندوجهی مدیریت تنیدگی طی 18 جلسه ی 90 دقیقه ای و به صورت هفتگی اجرا شد و آزمودنی ها به پرسشنامه اعتیاد به کار WART (رابینسون، 1999) و فرسودگی شغلی MBI (مسلچ، 1981) پاسخ دادند. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد که گروه به صورت معناداری روی فزون کاری (01/0  P ) و فرسودگی شغلی(01/0  P) تأثیر دارد. نتیجه گیری: این بدان معناست که کارکنانی که در برنامه آموزش مدیریت چندوجهی تنیدگی شرکت کردند در متغیرهای کاهش فزون کاری (گرایش های اجباری، کنترل، خودجذبی، ناتوانی در سپردن مسئولیت به دیگران و خودارزشی ضعیف) و فرسودگی شغلی نمرات بهتری در آزمون نهایی اخذ کردند.

پژوهش حاضر با هدف بررسی بهبود بازداری شناختی کودکان مبتلابه اختلال نارسایی توجه / فزون کنشی در بستر آموزش حافظه کاری هیجانی صورت گرفت. تعداد 20 کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه / فزون کنشی با روش نمونه گیری در دسترس و با استفاده از ابزارهای تشخیصی (مصاحبه بالینی ساختار یافته و پرسشنامه اسنپ نسخه چهار) انتخاب گردیدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه جای دهی شدند. افراد گروه آزمایش به مدت 15 جلسه 40-30 دقیقه ای در طی 15 روز تحت آموزش حافظه کاری هیجانی قرار گرفتند، در حالی که گروه گواه هیچگونه آموزش و مداخله ای را دریافت نکردند. هر دو گروه در پیش آزمون و پس آزمون با آزمون استروپ کلاسیک مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج تحلیل کواریانس چند متغیری نشان داد که آموزش حافظه کاری هیجانی منجر به بهبود بازداری شناختی گروه آزمایش در مقایسه با گروه گواه شده است. بنابراین می توان نتیجه گرفت که آموزش حافظه کاری هیجانی می تواند به عنوان یک گزینه مناسب برای بهبود بازداری شناختی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی مورد توجه متخصصان و پژوهشگران قرار گیرد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: نارسایی توجه/فزون کنشی، اختلال شایع عصب-رشدی است. این نارسایی در طول عمر مشاهده می شود؛ اما اختلال شایع تر رشد در دوران کودکی به شمار می رود. دراین راستا، به باور بسیاری از پژوهشگران نارسایی توجه/فزون کنشی ناشی از نارسایی در تنظیم و پردازش هیجانات است؛ ازاین رو، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش حافظهٔ کاری هیجانی بر کنش های اجرایی دانش آموزان دارای نارسایی توجه/فزون کنشی انجام شد. روش بررسی: این پژوهش از نوع نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با یک گروه آزمایش و یک گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اردبیل با اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی در سال تحصیلی 2-1401 تشکیل دادند. از بین آن ها سی نفر داوطلب واجد شرایط به روش نمونه گیری دردسترس انتخاب شدند و پس از کسب معیارهای ورود به مطالعه در دو گروه پانزده نفرهٔ آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزارهای به کاررفته در پژوهش، مقیاس سوانسون، نولان و پلهام-ویرایش چهارم 2001(مقیاس اسنپ) و پرسش نامهٔ پردازش هیجانی (باکر و همکاران، 2010) بود. آموزش حافظهٔ کاری هیجانی با نرم افزار طی پانزده جلسهٔ 30تا40دقیقه ای تنها برای گروه آزمایش اجرا شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از تحلیل کوواریانس در نرم افزار SPSS نسخهٔ 26 انجام گرفت. سطح معناداری در آزمون های آماری 0٫05 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد، آموزش حافظهٔ کاری هیجانی در بهبود پردازش هیجان دانش آموزان با نارسایی توجه/فزون کنشی مؤثر است (0٫005=p). نتیجه گیری: به طورکلی می توان گفت، با آموزش حافظهٔ کاری هیجانی، پردازش هیجان در دانش آموزان با نارسایی توجه/فزون کنشی بهبود می یابد؛ براین اساس پیشنهاد می شود، پژوهشگران و متخصصان در کنار سایر روش های درمانی برای بهبود نقص های هیجانی کودکان با اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی، از این برنامهٔ آموزشی به عنوان درمان مکمل کمک بگیرند.

زمینه و هدف: نارسایی توجه/فزون کنشی اختلال شایع عصبی رشدی است. به باور بسیاری از پژوهشگران، نارسایی توجه/فزون کنشی ناشی از نارسایی در کنش های اجرایی است؛ ازاین رو، پژوهش حاضر باهدف تعیین اثربخشی آموزش حافظهٔ کاری هیجانی بر کنش های اجرایی دانش آموزان دارای نارسایی توجه/فزون کنشی انجام شد. روش بررسی: روش پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعهٔ آماری پژوهش را دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر اردبیل با اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی در سال تحصیلی 1402-1401 تشکیل دادند. از بین آن ها سی نفر داوطلب واجد شرایط به روش نمونه گیری دردسترس و پس از کسب معیارهای ورود، وارد مطالعه شدند. سپس در دو گروه پانزده نفرهٔ آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزارهای به کاررفته در پژوهش، مقیاس سوانسون، نولان و پلهام-ویرایش چهارم (مقیاس اسنپ) (سوانسون و همکاران، 2001) و مقیاس نقایص کنش های اجرایی کودکان و نوجوانان بارکلی (بارکلی، 2012) بود. آموزش حافظهٔ کاری هیجانی با نرم افزار طی پانزده جلسهٔ 30تا40دقیقه ای تنها برای گروه آزمایش اجرا شد. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون تحلیل کوواریانس تک متغیره در سطح معنا داری 0٫05 به کمک نرم افزار SPSS نسخهٔ 27 صورت گرفت. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس تک متغیره نشان داد، آموزش حافظهٔ کاری هیجانی در بهبود کنش های اجرایی دانش آموزان گروه آزمایش با نارسایی توجه/فزون کنشی مؤثر بود (0٫002=p). اندازهٔ اثر نشان داد، 30٫5درصد از تغییرات کنش های اجرایی در پس آزمون به واسطهٔ دریافت آموزش حافظهٔ کاری هیجانی تبیین شد. نتیجه گیری: براساس نتایج پژوهش، با آموزش حافظهٔ کاری هیجانی، کنش های اجرایی در دانش آموزان با نارسایی توجه/فزون کنشی بهبود می یابد؛ لذا پیشنهاد می شود پژوهشگران و متخصصان در کنار سایر روش های درمانی برای بهبود نقایص کنش های اجرایی کودکان با اختلال نارسایی توجه/فزون کنشی، از این برنامهٔ آموزشی نیز به عنوان درمان مکمل کمک بگیرند.

زمینه: اختلال کم توجهی/ بیش فعالی یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رفتاری است که از دیرباز توجه روانشناسان و روانپزشکان را به خود جلب کرده است. مسأله پژوهش این است که آموزش حافظه کاری چه تأثیری بر روی نشانگان رفتاری اختلال ADHDدارد. هدف: بررسی اثربخشی آموزش حافظه کاری بر بهبود نشانگان رفتاری کودکان ADHD در قالب طرح نیمه تجربی از نوع پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه است، که نمونه مورد نظر شامل 40 دانش آموز داوطلب مبتلا به ADHDانتخاب و جایگزینی تصادفی شدند. روش: ابزارهای پژوهش شامل مصاحبه بالینی، نرم افزار آموزش حافظه کاری خدادادی(1393)، فرم تجدیدنظر شده پرسشنامه کانرز والدین(1999)، مقیاس درجه بندیSNAP-IV سوانسون(1980) بود. تشخیص ADHDبا استفاده از مصاحبه بالینی و SNAP-IV صورت گرفت. به منظور کنترل هوش آزمودنی ها آزمون هوش ریون کودکان(1938) استفاده شد. گروه آزمایش در 10 جلسه آموزش حافظه کاری شرکت کردند، در حالی که گروه گواه تحت هیچ مداخله ای قرار نگرفت. آزمودنی های هر دو گروه در پیش آزمون و پس آزمون پرسشنامه کانرز و SNAP-IV را تکمیل کردند. یافته ها: نتایج حاصل از تحلیل کواریانس چندمتغیره نشان داد، آموزش حافظه کاری به طور معنی داری باعث کاهش تکانشگری-فزون کنشی و افزایش توجه گروه آزمایش نسبت به گروه گواه در مرحله پس آزمون شده است (001/0>P). نتیجه گیری: آموزش حافظه کاری می تواند به عنوان یک روش درمانی مکمل درمان های دارویی برای بهبود نشانگان رفتاری کودکان مبتلا بع کمبود توجه/ فزون کنشی به حساب آید.

هدف از این تحقیق، بررسی تاثیر آموزش رفتاری والدین و دارو درمانگری بر میزان علایم فزون کنشی کودکان مبتلا به اختلال نارسایی توجه / فزون کنشی بود. بدین منظور، از بین نواحی چهارگانه آموزش و پرورش شهر شیراز 8 مدرسه ابتدایی پسرانه انتخاب شدند و با توجه به ارزیابی معلمان و والدین، برای 67دانش آموز، تشخیص اولیه فزون کنشی داده شد. این دانش آموزان، برای تشخیص قطعی به روانپزشک، ارجاع داده شدند. از بین این 67 نفر، فقط 30 نفر به روانپزشک مراجعه کردند که 26 نفر از آنها تشخیص قطعی فزون کنشی گرفتند. این 26 نفر به اضافه 7 نفر که قبلا تشخیص فزون کنشی گرفته بودند، اما به روانپزشک مراجعه نکرده بودند، به طور تصادفی به سه گروه 11 نفری آموزش رفتاری والدین، دارو درمانگری و گواه تقسیم شدند. آزمودنی های گروه دارو درمانگری که در نهایت به 8 نفر تقلیل پیدا کرده بودند، به مدت 35 روز داروی متیل فنیدیت (ریتالین) مصرف کردند. والدین گروه آموزش، در 6 جلسه هفتگی 90 دقیقه ای آموزش تغییر و ایجاد رفتار در کودکان شرکت کردند، اما گروه گواه هیچ نوع درمانی دریافت نکردند. نتایج تحقیق نشان داد که آموزش رفتاری والدین، بر اساس ارزیابی والدین در مرحله بعد از درمان و پیگیری، بطور معنی داری میزان علایم فزون کنشی کودکان مورد مطالعه را کاهش داده است (P<0.05)، اما بر اساس ارزیابی معلمان، تفاوت معنی داری بین میانگین های میزان علایم فزون کنشی گروه آموزش رفتاری والدین و گروه گواه در مرحله بعد از درمان و پیگیری وجود نداشت. از طرف دیگر، نتایج تحقیق نشان داد که دارودرمانی، در مرحله بعد از درمان، به طور معنی داری تاثیر چشمگیری بر کاهش میزان علایم فزون کنشی کودکان مورد مطالعه داشته است (P<0.05).

هدف: به دلیل تاثیر نامطلوب اختلال نارسایی توجه و فزون کنشی (ADHD) بر رشد استعدادهای ذهنی و مهارت های اجتماعی- عاطفی کودکان، برای درمان این مشکل مداخلات روان شناختی مختلفی پیشنهاد شده است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر آموزش دانش فراشناختی بر کاهش فزون کنشی و افزایش توجه کودکان مبتلا به نارسایی توجه و فزون کنشی بود. روش: جامعه آماری این پژوهش را دانش آموزان ابتدایی مبتلا به نارسایی توجه و فزون کنشی شهر اصفهان که در سال تحصیلی91-92  به تحصیل اشتغال داشتند تشکیل می دادند. برای اجرای این پژوهش، 30 کودک دارای نشانگان این اختلال به شیوه نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب و با طرح پژوهش آزمایشی، از نوع پیش آزمون - پس آزمون 15 نفرشان در گروه آزمایش و 15 کودک دیگر در گروه کنترل قرارداده شدند. برای گروه آزمایش، مداخلات مربوط به آموزش دانش فراشناختی اعمال شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسش نامه کانرز والدین (2007) و مصاحبه بالینی بود. داده ها با روش آماری تحلیل کواریانس تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که آموزش دانش فراشناختی بر کاهش فزون کنشی و افزایش توجه کودکان دارای نارسایی توجه و فزون کنشی در مراحل پس آزمون و پیگیری موثر است. F(1.27)=85.65 و p<0.0001،F(1.27)=131.16 و p<0.0001. نتیجه گیری: با توجه به اینکه فرایند فراشناختی در کودکان مبتلا به نارسایی توجه و فزون کنشی خودکار نیست، آموزش این دانش به این کودکان برای کاهش رفتار فزون کنشی و افزایش تمرکز و توجه طولانی تر آنها به یک تکلیف مشخص بسیار مهم است.